domingo, 11 de noviembre de 2007

Suiza ' 07 (Anecdotarium gráfico III)


Antes de llegar a esta fuente, que precedía al museo de historia de Berna (qué historia ni qué historia, si na' más que teneis tiendas con golosinas) caminamos y caminamos. Es que cuando digo que caminamos creo que no sois conscientes de lo muchísimo que andamos realmente, os lo prometo. Yo creo que en mi vida no he andado tanto como andé ese día, y mira que le he pegado patadas a las piedras, colega.






Quiero que en esta foto aprecieis mi cara de "Muy bien, estoy a mil millones de jodidas millas de mi casa, en una ciudad con diez puentes, un reloj, dos osos y un museo... en Burjassot por lo menos hay gitanos".







Del museo entendimos lo que pudimos entre el inglés y el alemá. Básicamente que la peña le reventaba la nariz a las estatuas en señal de ofensa y descontento, pero no explicaba por qué. En una sala estaba representada la danza de la muerte, y mientras yo miraba antenta los cuadros e intentaba comprender con más pena que gloria las explicaciones, Soledad gritó "LA PUTA MARE QUE VA!!!!" Había un terror en su voz increible, yo no entendía qué pasaba ni sabía a qué coño agarrarme ni a qué subirme. Resulta que en las paredes de la sala salían ologramas mazo de bien hechos, pero a saco de realistas, y uno de ellos era el de un esqueleto bailando. Varga... nos quedamos más blancas de lo que estamos, es que no os imaginais el susto horrible que nos llevamos pal cuerpo. Nos rajan y no sangramos, así te lo digo.

En este bloque me propongo hacer un análisis de la estupidez humana. Primero porque le preguntamos al segurata del museo que si podíamos hacer fotos con flash y nos dijo que sí, y luego nos vio hacer una y vino corriendo to apurao "NO FLASSSSSH NO FLASSSHHHHH" Creo que estaba poseido o algo así. Pero tú eres tonto, mante??? En fin... en otro orden de cosas... lo que está haciendo Soledad es que no se aprecia, pero en frente suyo había un monigote con una lanza y ella estaba ahí toda puesta, a punto de morir casi. Observar su actuación sublime, seguro que si vosotros estuvieseis a punto de morir atravesados tendriais la misma postura corporal. En siguiente instancia entro yo y mi capacidad fisionómica y morfológica para ser imitadora hasta en las peores condiciones. Fijaos en mi actuación "el chino estaba triste y compungido", ni en las mejores familias, chaval.






Para que os hagais una idea, acabamos de desayunar a las 10 de la mañana, y hasta las cinco de la tarde que comimos en un kebab-pizzería no sentamos el culo en una silla. El desgaste era importante, así que luego nos fuimos a una cafetería en la que previamente habíamos entrado antes para ver si comíamos allí, pero como la carta estaba en alemán pues como que desistimos y tal. Luego decidimos ir todos los días a esa cafetería a entrar y salir sólo para saludar, pero fue algo que no llegó a buen puerto. A todo esto, en la foto parece que tenga una mano gigantesca, que no? Pues no, soy mini mano, puñitos de acero Llorens. En fin... a los diez minutos de estar en la cafetería notamos que algo extraño sucedía, que un olor a naftalina recorría nuestras fosas nasales con la velocidad y la fuerza del cuello de Alonso en una carrera. A nuestro alrededor bambaban doscientos millones de abuelos ligando entre ellos y hablando en alemán. Y nosotrás dos allí, en una esquinica, muertas de miedo y sin saber hacia donde mirar.









Antes de llegar de nuevo a la habitación sobre las ocho largas de la tarde, donde, oh! mierda! se encontraban James y Andrey el apestoso, fuimos al Coop, un supermercado de allí, bueno, el único que hay en toda Suiza. Me voy a montar un mercadona y voy a matarlos a todos, esa es mi idea. La cuestión es que fuimos al supermercado, no sin antes haber pasado por un par de puentes, eso nunca hay que olvidarlo. Los puentes son nuestra vida. Pues bien, en el super la liamos que no fue ni normal, nos enganchamos a comprar chocolate, papas, cerveza y arroz precocinado. Todo esto con la risilla típica del desgaste y sin cesta de la compra, es decir, cargadísimas hasta las trancas, que no se nos veían los ojos, partiéndonos el culo, y dando tumbos con más pena que gloria. De hecho, si yo voy al Consum y me encuentro a un guiri en esas condiciones, primero me cago en su padre, y luego exclamo "SI ES QUE SÓLO VENÍS A ESPAÑA A LIARLA!!!", posteriormente rabiaría un poco. La cuestión es que me fumé un piti ahí con el James, guardamos las cosas, nos medio aseamos, y tiramos para la calle otra vez. (Por cierto, el trozo ese de cabeza que sale es del Andrey, es mejor que no salga su cara porque no está bien reirse de los discapacitados). Nos pusimos a beber cerveza cuando salimos a la calle, allí puede hacerse... que madre mía qué roïna estaba, pero roïna, horrible... mala asquerosa y putrefacta. Normal si tenemos en cuenta que compramos la más barata. Ah, y nos pidieron d.n.i. para poder pillarla, todo un detalle que agradeceré por siempre. La cuestión es que Soledad gritaba "Mmmmm... qué wena!!!! qué deliciosa..." pero por más que lo intentábamos no había na que hacer, así que cogimos caminito y nos fuimos para ese maravilloso pub lleno de sorpresas: El Presidente.



Allí nos encontramos con Federico, un argentino de 27 años afincado en Zurich y estudiante de psicología, con el que estuve hablando de amor, desamor, hombres, mujeres, y mi puto problema de fijación oral. Yo me apresuré a decirle "He pasado por tres argentinos, y no quiero ni uno más, pero ni uno!" y él me decía "entonces no tengo posibilidades?" No ves que no, pobre alma... ains. Se pasaba tol santo día diciéndome "sos mala, sos remala, malísima"... que te he dicho que no, y fin. Al principio nos cayó de puta mare, pero luego... en fin, ya lo ireis viendo... como vuelva a verle le mataré JEHKJEGTHWIEUTHKJHFKJHREIU TE MATARÉ FEDERICOOOO!!!! El tema es que nos llevó a otro pub llamado Cuba. No entiendo por qué en Suiza no hacíamos más que ir a pubs latinos. Bueno, sí lo sé, porque Soledad es una mala persona y fin. Allí en ese pub, después de acabar de pillar el buen ciego, nos encontramos con... dios, es que dudo que seais capaces de poder asimilar esto... es que... es que es demasiado fuerte, en serio. Nos encontramos con un ser único en el mundo, una especie en extinción. Algo tan surrealista que ni yo misma asimilo aún que exista. ¿Estais seguros de que quereis verlo? Estais a tiempo de echaros atrás, cerrad la página y salid corriendo para no volver más... Bueno, yo no me hago responsable de las posibles consecuencias que el ver la siguiente imagen os cause en vuestra vida diaria.







Pues aquí teneis a Caipirinho y Husband (el husband de Sol, el negro). Pero dirigid vuestra atención hacia Caipirinho un momento. Obrsevad esa pose más propia de Leonardo Dantés cantando la del baile del pañuelo, que de un brasileño hecho y derecho. Pero quedaros con su cara, en serio... podría acaso llamarse de otra forma que no fuera "Caipirinho". No. Es imposible, nació especialmente para que le apodáramos Caipirinho. Esa sonrisa, esos mofletes de castorcillo... Caipirinho, soy tu fan número uno!!!! En fin, aquí tenemos a Caipirinho...



... y aquí mi inmediata reacción. Pero veamos ahora los otros registros de Caipirinho.





Es que en serio... miradle la cara... mirad como le sobresalen las orejillas por delante de la cinta del pelo con la bandera de Brasil. Eso es orgullo patrio y lo demás son tonterías.


Pues bien, estos mindundillos nos ofrecieron amablemente ir a casa de un amigo suyo, y a nosotras, inteligentisimas y cabales, no se nos ocurre otra cosa que enganchar al argentino, subirnos unos 14 en un taxi, y tirar para allá. Una casa tremendamente enorme del padre médico de un colega de ellos, llena de brasileños, despiertos y dormidos, y lejísimos de cualquier forma de civilización. Sí, lo sé, doscientos tíos y Soledad y yo... y el argentino, que bueno, iba de protector, pero se me arrimaba to lo que podía el cerdo. Podríamos haber sido violadas, destripadas, y colgadas de un árbol, pero por lo visto nos daba lo mismo, y allá que nos fuimos.









Ahí tenemos a Caipirinho goliendo a muerte lo que hacíamos Soledad y yo. Caipirinho goledor semao!!! Y a la derecha parte de la fauna hombruna que padecimos durante toda la noche. Madre mía qué pedazo de casa con dos mil cuartos de baño y una cocina como la de las series americanas, es que no había por donde cogerla.



Caipirinho y yo tuvimos una lucha a muerte por un almohadón que, por evidente desventaja física, perdí. Caipirinho, quítate la mariconera, hombre, que no te vamos a robar. Luego nos pasaron cosas que por salud mental creo que es mejor ni comentar. Lo importante es que el argentino me puso negra de lo pesao que se puso con que nos fuéramos, y yo que por mis santos cojones hasta las seis y media de la mañana no me iba de allí. Y así fue, a prontas horas de la mañana nos fuimos a coger el tren (porque os recuerdo que la choza estaba a tomar por saco), con el reventón ya considerable de todo el santo día pateando. E ilusas inocentes de nosotras nos fiamos del argentino para hacer el trayecto, pero oh... maravillas, el pavo no tenía ni puta idea y nos perdió a los tres por las afueras de Berna. Argentino cabrón... te mataré. Además no se calló el cabrón en todo el camino, que si blablabla, que si blobloblo... repito: I 'm gonna kill you!!! Total, que depués de coger ocho tranvías y 30 autobuses, por fin llegamos a Zyglogge, que estaba al lado de nuestro albergue, y el cerdo asqueroso aún tuvo ganas de decirnos que nos fuéramos a desayunar con él, que no pensaba dormir hasta que cogiera el avión de vuelta a Zurich (para eso faltaban dos días, pues no flipas) y que quedáramos con él al día siguiente. Oh, sí... claro... oh, sí... claro... como si no te odiara ya lo suficiente. Total, que le dijimos que un torrao pa él, que nos íbamos a dormir, y nos fuimos a desayunar. Nos comimos un café con leche y un pan que tenía dentro como uñas de cerdo con sal o algo así.

Y así finaliza el día maldito, con nosotras llegando a keo a las nueve de la mañana, y el James flipándolo en colores por vernos aparecer con semejante cara desencajada.

3 comentarios:

Unknown dijo...

Buah teresa!!!! q risa! anda q no mos pasaren coses ixe dia, acabarem fetes merda, qui mos anava a dir q a les 9 del mati del dia seguent encara estariem caminant...i en cuant a caipirinho no tinc comentaris...q podria dir al respecte?? es algo subrealista...i cuant ens acompanya a l'estacio en la moto dale q te pego en un fred q feia de por...???? ahi jo haguera pagat millons i millons per estar ja en el hostal...
M'ho pasi suepr be en tu, espere q es repetixca pronte.
Te vuic mooooooooolt!! un beset guapa.

Anónimo dijo...

lleveme a vagar con usted...vaya viaje, usted lo hace divertido, ponerle riendas a los osos para pasear, evitar el callo y el mal olor de pies.!! Cuidese.

Anónimo dijo...

Sometimes seasons reasons some shoes is possibly[url=http://niketrainersuksale.webeden.co.uk]Nike UK[/url]
temporarily do not possess the capacity to[url=http://tomscanadaoutlet.snappages.com]Toms Canada[/url]
wear such shoes amazing[url=http://addnikecanadastore.snappages.com]Nike Canada[/url]
properly erect them[url=http://toplouboutinuksales.webeden.co.uk]http://toplouboutinuksales.webeden.co.uk[/url]
at the[url=http://louboutintrainersuk.blog.co.uk]http://louboutintrainersuk.blog.co.uk[/url]
right put in to avoid unnecessary damage of shoes[url=http://salelouisvuittonuk.webeden.co.uk]http://salelouisvuittonuk.webeden.co.uk[/url]

If your insole is actually bad, [url=http://cheapnikeblazersuk.webeden.co.uk]Nike Blazers Women[/url]
it is going to must use a gentle brush and water gently scrub. Would be noted that,[url=http://justlouboutintrainersuk.webeden.co.uk]Christian Louboutin Sale [/url]
don't use chemical cleaners cleaning, or they can result in the insole surface of cloth off.[url=http://shoppradabagsuk.webeden.co.uk]Prada Outlet[/url]